بانو میخواهم زیباترین کفشهایم را بپوشم هنگامی که تو باسبدپراز سبز به استقبالم می آیی که مرا در آغوش بگیری وسخت بگریی...
راستی دیشب صدای گریه زن زیبای زیر چادر نماز را نشنیدی ...کجا بودی ؟این همه وقت ...یادت رفته بود که پسین هر پنج شنبه دستهایمان را به آسمان بلند کنیم وتمام رویاهایمان را به دامان خداوند برسانیم ...
کجا بودی این همه وقت که هرچه صدایت کردم اما جواب تما م دوستتدارم هایت را کم داشتم ...نیامدی این همه وقت چرا ؟
کمی دلم گرفته ...ترا به جان تمام پروانه هایی که خندیدند بیا ...پروانه ها را بی خبر بگذار وبیا ،چراکه پروانه ها زیر هق هق های بچه گانه زن زیبای چادر نماز خواهند شکست ...
............
+ نوشته شده توسط آرزو در جمعه
1386/06/30 و ساعت 0:44 قبل از ظهر |
بانو
خیلی دلم میخواهد با پروانه ها بروم ...هرچند که خیلبانهای شهرش را نمیدانم وکوچه هایش
را نمیشناسم ...حرفی بزن ...بانو برایمان دعا کن ...تمام رویاهای کودکانه من به لبخندتو بسته ا
است ...می شنوی تمام رویاهای سبز وآبیمان ...میدانم تو در آیینه بازهم گریسته ای ...
واین جا زنی زیبا در زیر چادر نماز با دغدغه تمام رویاهای سبزش دلش را شوق دیدار یک دوست
آبی چنگ میزند ...دعا کن ... بانو برای تمام رویاهامان بخند تا حتی اگر نفسهامان یاری ندهند
باز پروانه ها بارویای زن زیبای زیر چادر نماز خواهند رقصید ....
تو بگو با رویاهای سبزمان چه کنیم ؟
بانو ...بامن بیا وبغل بغل آرزو و سبد سبد رویا وپروانه هایی که به خاطر تو خندیدند ...بیا
+ نوشته شده توسط آرزو در چهارشنبه
1386/06/28 و ساعت 11:30 قبل از ظهر |
چه کار خوبی کردی که خندیدی ،بانو...
ومن که به اندازه یک بغل آرزو دوستتدارم به تعداد رویاهایم ترا می بوسم ،
ای کاش کمی زودتر خندیده بودی ...
کمی زودتر از آنکه پروانه ها از روی آرزوهایمان پرواز کنند ،کمی زودتر ...
بانو ...میخواهم برایت جرف تازه ای بنویسم که هرگاه دلت هوای پرواز پروانه هارا کرد بتوانی دفترم را باز کنی نامه ات رابخوانی و سپس کمی بخندی ...
کمی بیشتر بخند ، هنوز هم کبوترها برای آرزوهای ما پرواز می کنند .
بانو ...ترا به جان پروانه هایی که پریدند کمی بشتر بخند ...
+ نوشته شده توسط آرزو در سه شنبه
1386/06/27 و ساعت 2:16 بعد از ظهر |
